නවගත්තේගම ඇසුරින් වන්නියේ බයියන්ගේ භාෂාව විඳින්න හැකි වුණා – විමල් හපුගොඩආරච්චි #SriLanka #LKA

නවගත්තේගම ඇසුරින් වන්නියේ බයියන්ගේ භාෂාව විඳින්න හැකි වුණා  - විමල් හපුගොඩආරච්චි
ඔහු විමල් උදය හපුගොඩආරච්චි. වෘත්තියෙන් මහජන සෞඛ්‍ය පරීක්ෂකවරයෙක්. සබරගමුවේ උපත ලද ඔහු අද දවස වෙද්දී වන්නියේ සොඳුරු හිතැත්තෙක් වෙලා. සාහිත්‍යය රසකාමීයෙක් වෙන්නේ තමන්ගේ පියාගේ සුළැඟිල්ලේ එල්ලිලා. බහ තෝරන වයසේ පටන් පොත පතේ ඇසුර ලබන්න ඔහු භාග්‍යවන්තයෙක්. යොවුන් සාහිත්‍යයෙන් ඇරඹී ඒ නවකතාකරණය අද පර්යේෂණාත්මක තැනකට පැමිණ හමාරයි. ඉතිහාසය බොහොම අපුරුවට ප්‍රතිනිර්මාණය කරමින් එකී ඉතිහාසයේ රස මුසු තැන් වගේම චිත්ත පීඩාවන්ද උත්කර්ෂයට නගන්නේ ඓතිහාසික යුගය ගැන අපි අපිටම විවේචන කරගන්න ඉඩ සලස්වමින්. 
 
wimal hapugodaසිය ප්‍රථම යොවුන් නවකාතව වූ “බඹර පොරය” කෘතිය තුළින්ම ඔහු සම්මානයට පාත්‍රවීමට සමත්කම් දක්වනවා. ඉනික්බිති ගිරි දුර්ගය,කඩ ඇණය පසු කරමින් “රාජාන්තරය” පාඨකයා වෙත සමීප කරන්නේ ඉතිහාසය ප්‍රතිනිර්මාණය කරන්නෙක් ලෙස. රාජාන්තරයෙන් ලබන පන්නරය අද “යකඩ සිල්පර” දක්වාම පැමිණ තිබෙනවා. “යකඩ සිල්පර” මෙම වර්ෂයේ කළ එළි දුටු අතර ඒ විගසින්ම සම්මාන උළෙලක නිර්දේශිත කෘති අතරට පැමිණ හමාරයි. ඒ, ගාල්ල “ෆෙයාර්වේ” සාහිත්‍ය සම්මාන  උළෙලේ. 
 
සබරගමු පහස විඳිමින් වන්නි වන පෙතේ සුවද සොයා පැමිණි ඔහු සමඟින් අපි මොහොතකට ගිමන් හැරියා. 
               
“මහා මූකලාන උඩාවතින් අඬ සඳ හේන් වට්ටක්කා පළුවක් සේ පඬු පැහැ එළිය විහිදවමින් දිලිසෙයි. මහා මූකළානේ පලු,වීර,කෝන්,මොර,මී කොහොඹ කුඹුක් ගස් යෝධයින්ගේ අතු පතරට යටාවතින් වූ අඳුර පලවා හැරීමට හීන් අඬ සඳ පළුවට නොහැකිය. ගස් ගොම්මනේ වූ අඳුර අතර කුඩා දිය ඇල්ලක් වගේ සැරිසරනා කණාමැදිරියන් රෑන දෙස රූත් ඇලීසියා විලියම්සන් බලා සිටියාය. ඇය සිටියේ නවතා ඇති දුම්රිය මැදිරියකය. රැයින් අඩකටත් වඩා නිදිමරා සිටියද ඇගේ දෑස්වලට අල්පමාත්‍රයක හෝ නිදිබරක් නොදැනිණි. ඒ තම ස්වාමිපුරුෂයා වූ ඩන්ස්ටන් මුලර්ගේ දිනපොතේ ලිය තිබූ කැළෑ මිනිසා පිළිබඳ වූ කුතුහලයෙනි.”
(යකඩ සිල්පර)
 
wimal hapugoda 2සාහිත්‍යයයට ආදරය කරන්නෙක් වුණේ කොහොමද කියන තැනින් අපි කතා බහ ආරම්භ කරමු.
 
කුඩා කාලයේ සිටම මට ලිවීමේ  ආශාවක් තිබුණා. හේතුව වුණේ තාත්තා ගුරුවරයෙක්.තාත්තට පොත් එකතුවක් තිබුණා. පොඩි කාලේ සිටම අහුවෙන පොත් කියෙව්වා. තාත්තා මාව පොත් ගන්න එක්ක යනවා. ඒවා කියවද්දී තමා මටත් ලියන්න ඕනේ කියලා හිතුණේ. තවත් පෙළඹවීමක් තමයි කුඩා කාලයේ ඉදන්ම චිත්‍රපටි  බලන්න තිබුණ  ආසාව. ඒ කාලේ රුපවාහිණි නැහැ. ගුවන් විදුලිය තිබුණේ. අපි ඉතින්  චිත්‍රපටි බලන්න යනවා. ඉංග්‍රීසි   සිංහල හැම එකක්ම බලනවා. තාත්තා අපිව ඒවා බලන්න එක්ක යනවා. ඉංග්‍රීසි  චිත්‍රපටි  බලන එකෙන් බටහිර සාහිත්‍ය  ගැන ඉගෙන ගන්න ලැබුණා. සාහිත්‍ය  කියන්නේ මෙහෙම දෙයක් කියලා තාත්තා කියලා නොදුන්නාට සාහිත්‍ය පරිශීලනය කරන්න  තාත්තා අපිට පාරක් හදලා දුන්නා. 
 
ලිවීමට ආදරය කරන අයගේ අතීතයත් හරි වෙනස් අත්දැකීම් වලින් පිරුණු තැනක්. පාසල් සමයේත් ලියන්න ඇති ?
 
මම පත්තරවලට ලිව්වා. හැබැයි එකක්වත් පළ වුණේ  නැහැ. පාසල් යන කාලේ, ඒ කාලේ මම ඉගෙන ගත්තේ කෑගල්ලේ.පාසලේ බිත්ති පුවත් පතේ චිත්‍ර කතාව ඇන්දේ මම. ඉංග්‍රීසියෙන් කතාව දුන්නට පස්සේ මම චිත්‍ර ඇන්දා. ඒක තමයි මට මතක විදිහට මගේ නිර්මාණයක් ප්‍රසිද්ධ කළ පළමු අවස්ථාව. ඊට පස්සේ යොවුන් ජනතාවට ලියලා තියෙනවා. රජරට සේවයේ ‘රස විට” කියලා වැඩසටහනක් තිබුණා. වැඩසටහන ආරම්භ කළේ මගේ ලේඛනයකින්. වන්නියේ ජනශ්‍රැති  බොරු කියන කාරණය තමයි ඒකෙන් කතා කළේ  .නිර්මාණ දෙකක් විතර යනකොට නැවතුණා. බලනකොට ඒකට තව ලියන්න කට්ටිය පෙළඹිලා. ඒ වෙද්දී මම රජරට සේවයට ගිහිල්ලාවත් නැහැ. මට ඒ කාලේ තිබුණ ආර්ථික තත්ත්වය එක්ක බස් එකකට සල්ලි දෙන්න විදිහක්වත් තිබුණේ  නැහැ. තාත්තා ගුරුවරයෙක් වුණාට අපි කුලී ගෙවල්වල හිටියේ. මල්ලිටයි අයියටයි උගන්වන්නත් ඕනේ. ඒ වෙද්දී අයියා  විශ්ව විද්‍යාලයේ  හිටියේ. මට ඉතින් තාත්තාගෙන් තවත් සල්ලි ඉල්ලන්න බැහැ. ඒ කාලේ තව “සුහද” කියලා චිත්‍ර  කතා පත්තරයක් තිබුණා. ඒකෙ මගේ කතා දෙකක් පළවෙලා තියෙනවා. ඒ කාලේ චිත්‍ර  කතා වලට ලොකු නැඹුරුවක් තිබුණා. හැබැයි මම අද සතුටු වෙනවා මට චිත්‍ර  කතා ශිල්පියෙක් නොවීම ගැන එහෙම වුණා  නම්  අද මම පොතක් ලියන ලියන එකක් නැහැ. 
 
චිත්‍ර කතාවට සමුදෙන ඔබ නවකතාවට ප්‍රවේශ වෙනවා. පළමු පියවර ගැන කතා කරමු.
 
මහජන සෞඛ්‍ය  පරීක්ෂක මහත්මයෙක් හිටියා තෙන්නකෝන් කියලා. එතුමා දවසක් මගේ හැකියාව දැනගෙන එයා ළඟ තිබුණා පුංචි අභ්‍යාස  පොත් තුනක ලියපු කතාවක්. ඒ කතාව මට එයා දුන්නා කවදාහරි ඔයා මේ කතාව ලියන්න කියලා. මම ඒක ලියන්න ගත්තා. අවුරුදු පහළොවක් විස්සක් විතර මං ළඟ ඒක තිබුණා. ඔය අතරේ සංස්කෘතික කටයුතු දෙපාර්තමේන්තුවෙන් අත් පිටපත් තෝරන  තරඟයක් තිබුණා. ඒකට මම මේ කතාව ඉදිරිපත් කළා. ඒකෙන් තේරුණා. “බඹර පොරය” කියන ඒ පොත ඊළඟ වටේදී හොඳම යොවුන් සාහිත්‍ය  කෘතියට තේරුණා 2006දී. ඊළඟ පොතට පාදක වුණේ  ඒකෙ දෙවෙනි කොටස “කඩ ඇණය” කියලා. ඊළඟ එක තමයි රාජාන්තරය. 
 
“රජාන්තරය” කෘතිය විසින් ඔබ වෙනත් මානයකට පිවිසෙනවා. ඉතිහාසය කලා කෘතියකින් ප්‍රතිනිර්මාණය කිරීමේ උත්සාහයකයි ඔබ නියැලෙන්නේ ?
 
 මෙහෙම  තර්කයක් තියෙනවා. අනුරාධපුරයේ තියෙන සිංහ රූපය නෙවෙයි යාපහුවේ තියෙන්නේ. යාපහුවේ සිංහ රූපය  සංකේතවත් වීම වැඩියි. ඇත්තටම මම ඒක දකින්නේ චීන සිංහ රූපයක් විදිහට. චීන බලපෑම  යාපහුවට තියෙනවා. චීන කාසි තොගයකුත් හමුවෙලා  තියෙනවා. ඒ වගේම මම දැන්  ජීවත් වෙන ප්‍රදේශය . මට හිතුනා මේ ගැන යමක් ලියන්න ඕනේ කියල. ඉතිහාසයේ  කියවෙන්නේ බුවනෙකබා රජ්ජුරුවෝ අවුරුදු 10ක් රජකම් කළා කියලනේ. ඉතින් මම එකට හේතු හෙව්වා. මම එකට කරුණු හෙව්වා. පොත් කියව  කියව තොරතුරු හෙව්වා. මම හිතන්නේ සම්පුර්ණ වැඩේට අවුරුදු හතරක් විතර ගියා. වැඩිම පරිශ්‍රමයක්  දරපු පොත. මොකද ඉතිහාසය අපිට වෙනස් කරන්න බැහැ. අනික තමයි පොත මුද්‍රණය වෙලා සමාජ ගත වුණාම එහි තියෙන කරුණු වලට අභියෝගාත්මක විවේචන එල්ල වෙන්න හොඳ නැහැ. එය නිර්මාණයට හානියක්.
 
wimal hapugoda 4“යකඩ සිල්බර” කියන්නෙත් තවත් ඉතිහාස පොතේ පිටු පෙරළීමක්. නවකතාවට පාදක වෙලා තියෙන්නේ උතුරු දුම්රිය මඟ තැනීම ඇරඹීමත් සමඟ විසිවන සියවස මුල භාගයේ වන්නියේ සිදුවන සමාජ විපර්යාස රැසක ආරම්භය. කතන්දරය පසෙකින් තියෙද්දී මම කැමතියි එහි භාෂාව ගැන කතා කරන්න. රාජාන්තරයේ ලේඛනය පසුකරන ගෙන  රසකාමී බස ඔබ එහි අවියක් කරගෙන ඇති හැඩයි පෙනෙන්නේ ? 
 
මම කියන්න ඕනේ මම ඉපදිලා  තියෙන්නේ සබරගමුවේ. සබරගමුවෙයි, දකුණෙයි, මෙහෙයි භාෂාවේ වෙනස මට හොඳට දැනිලා තියෙනවා. වන්නියේ බයියන්ගේ  භාෂාව කියල තමයි මෙහෙ භාෂාවට කියන්නේ. පසු කාලයේදී මට තේරුණා මේ භාෂාව කොයි තරම්  වටිනවද කියලා. පස්සේ මන් දන්නා කියන අයගෙන් අහගෙන වචන රැස් කළා. යකඩ සිල්පර ගොඩනැගුණේ එහෙම. මෙතනදි තව කාරණයක් කියන්න ඕනේ. සයිමන් නවගත්තේගම මහත්මයාගේ ඇසුරත් මට ලැබුණා. ඒ කාලේ ට්‍රෙන්ඩ්  එකක් තිබුණා නවගත්තේගම මහත්තයාව අනුකරණය  කරන.  මට  ගැඹුරක් ඇතිව යමක් ලියන්න පුළුවන් කියලා හඳුනා ගත්තේ එතුමා. ඔහු වන්නියේ භාෂාව නිවැරදිව භාවිතා කළ  කෙනෙක්. නවගත්තේගම මහත්මයා  නිසා ඒ භාෂාව  ජනප්‍රිය  වුණා. ඉතින් ගොඩක් අය එය අනුකරණය  කළා. නමුත් මගේ අදහස තමයි කොහොම කළත් නිවැරදිව, හරියට කරන්න ඕනේ කියලා. අනුකරණය කරලා බැබලීමක් ගන්නවට අළුත් දෙයක් කරලා වඩා සාධාරණය ඉටුකිරීම වැදගත් . එයත් හේතුවුණා “යකඩ සිල්පර” කෘතියේ  මගේ භාෂා භාවිතයට. 
 
කලා  කෘතියකින් කෙරෙන්නෙ  සමාජය නිර්මාණාත්මකව ස්පර්ශ කිරීම. ඒ තුළ සමාජය එය කියවා ගන්නවා. විදිනවා. දවසින් දවස සමාජයත් ඉදිරියට යනවා. නමුත්  සමාජ පීඩනය වියැකිලා නැහැ ?
 
wimal hapugoda 3මට දැනෙන විදිහට අපේ තරුණ කාලේ සරළ පොත පත තිබුණා. තරුණ කාණ්ඩය වැළඳ ගන්නේ සරළ පොත් පත්. මෙය  දෝෂාරෝපණයක්  නෙවෙයි. ඒ වගේම තමයි එදා ළමයින්ට පත්තර තිබුණා. ඒ අත්දැකීම හරි වෙනස්. අද වගේ නෙවෙයි. බෙදාහදාගෙන කියෙව්වා. අද එහෙම තත්ත්වයක් නැත්තේ අධ්‍යාපන  ක්‍රමයේ  වැරැද්ද. මමත් පහේ ශිෂ්‍යත්වෙට  ලිව්වා. පස් වෙලා. හැබැයි මම දන්නෙත් නැහැ. තාත්තා අඩ ගහල ඇහුවා  වෙන ඉස්කෝලෙකට යන්න ඕනෙද කියලා. එච්චරයි ඇහුවේ. ඒ කාලේ තරඟයක් තිබුණේ නැහැ. අධ්‍යාපන ක්‍රමයෙන්  මේ තරඟය අයින් කරන්න ඕනේ. පරිකල්පනය ගොඩනගන්න පුළුවන් විදිහේ පරිසරයක් හැදෙන්න ඕනේ. රුපවාහිනී කාටුන් එහෙම බරපතල වැරද්දක් කරන්නේ. දරුවන්ට හිතන්න තියෙන කාලයයි උදුරා ගන්නේ. 
 
පළමු නවකතාවෙන්ම  සම්මානයට පාත්‍ර වන ඔබ මෙම වසරේ ප්‍රකාශයට පත් කළ  “යකඩ සිල්පර” කෘතියත් සම්මාන උළෙලක නිර්දේශ කෘති අතරට එනවා. විවෘතව කතා කළොත් ලේඛකයෙකුට එය මහත් අස්වැසිල්ලක්. ඔබ කොතනද ?   
 
මම හිතනවා සම්මන දෙන කණ්ඩායම සාධාරණව බලනවා කියලා.  සම්මනයකදී නිර්මාණාත්මක භාවය වගේම මිනිස්සු අතරට කෘතිය යනවද කියලත් බලන්න වෙනවා. මේ හැමදෙයක් මතම තමයි සම්මානයක් රැඳී තියෙන්නේ. මම හිතන්නේ නැහැ ලේඛකයෙක් ලියන්නේ සම්මාන බලා ගෙන කියලා. සම්මානය තුළින් ඔහු හෝ ඇය තවදුරටත් ධෛර්යවන්ත වෙනවා. විවේචන තියෙන්න පුළුවන්. සම්මාන ලැබීම ගැන සතුටු වෙනවා වගේම සම්මාන ලැබුණේ නෑ  කියලා පරල වෙන්නෙත් නැහැ.  ලබා දී අවසන් සම්මාන ගැන නිර්දය විවේචනය කිරීමත් සම්මාන ලැබුණේ නෑ කියලා මැසිවිලි නගන එකත් මම පිළිගන්නේ නැහැ. 
 
ආශිකා බ්‍රාහ්මණ 
 
wimal hapugoda 5





Source From lankanewsweb
Author:
#SriLanka #News #lka

Powered by WPeMatico